Gastenboek

Er komt nog een gastenboek waar je zelf een reactie kunt plaatsten. Tot die tijd kun je je bericht naar geen roze wolk sturen ik zal hem dan hier neerzetten! Dank je wel! 

[email protected]

Sanne

Omdat ik hoorde dat er zoveel moeders met een prepartum depressie zijn en je graag ervaringen wil op de site heb ik hier een berichtje. Ik wilde heel graag een baby. Ik was na 3 maanden zwanger en wist het nog niet. Dacht wat heb ik toch....Voelde me zo

anders. Toen test gedaan. Ik dacht dat trekt wel bij. Maar ik voelde me steeds downer en had er helemaal geen zin meer in. Iedereen vond het zo leuk en ik dacht: wat doen jullie overdreven. Zelfs de babywinkels waar ik altijd even door liep vond ik niks. ik

heb maanden zo doorgesukkeld. Na 4-5 maanden bleef ik huilen en toen heeft mijn man me meegenomen naar geen roze wolk. Ik voelde me zo opgelucht dat het niet aan mij lag. Dat het een hormonale oorzaak had. ik was heel bang dat het na de bevalling niet weg

zou gaan. Door de behandeling en praten met een coach voelde ik me wel wat beter. Ik heb met hulp van mijn man en moeder de kinderkamer ingericht. Ik was niet super enthousiast maar dat vreselijke downe gevoel was weg. Na de geboorte had ik het gevoel dart

langzaam mijn hoofd weer helder werd en toen ik Vanita hoorde huilen voelde ik iets in mijn lichaam. Mijn bevroren hart kreeg weer gevoel! Dat wil ik even kwijt dat het toch echt dan weggaat. Ik ben blij dat ik door de therapie ook geen ppd heb gehad. Ik was

er veel gammeler aan toe dan ik wist. Ik snap ook niet dat je zo een zwangerschap door moet. je kunt je veel beter voelen met de middelen. Dank je wel van mij en de kleine en mijn man!

Anorniem

Ik kreeg na mijn tweede kind niet echt een depressie maar ik was wel volledig uitgeput. Ik kon niet eens gaan werken. Na een ochtend werd ik huilend naar huis gebracht. Mijn klachten voelden aan als een burnout. Na maanden zo voort te hebben gesukkeld

kreeg ik van een vriendin het adres van geen roze wolk. Ik bleek volledig uitgeput te zijn door 2 snelle zwangerschappen op elkaar en lange borstvoeding. Ik ben nu echt op de goede weg en het is fijn dat je altijd even contact kunt hebben tussen de consulten

door. Soms ga ik te snel en dan is het fijn om goede adviezen te krijgen.

Jessa

Ik heb in 2007/2008 veel aan deze site gehad, die toen geen roze wolk.nl heette. Ik had toen na een geslaagde icsi poging een prenatale depressie van week 8 t.m. week 40. Vermoedelijk door het hormoongebruik voor de icsi. Ik was er slecht aan toe en mijn

enige strohalm was deze website en de hulp van een psychiatrische verpleegkundige. Na de bevalling voelde ik me snel, echt met de dag weer opknappen en verdween de depressie !!. Na een jaar werd ik spontaan zwanger en kreeg ik God zij dank geen depressie.

Dus meiden die dit over komt: hou vol, zoek hulp en hou voor ogen dat het goed komt!!. En Tosca: bedankt voor je site!, in die tijd was er zo weinig bekend over een prenatale depressie!

anoniem

Veel therapeuten gehad maar Tosca staat naast je als ex lotgenote met veel verstand van zaken. Dat was een fijn gevoel na zoveel kille hulpverlening die van ppd geen kaas hadden gegeten.



Bianca

anoniem

Een paar jaar geleden kreeg ik mijn eerste baby. Het was een goede zwangerschap maar na de borstvoeding stop stortte ik helemaal in. Zo snel. Ik werd depressief en bleef huilen. Werd angstig en durfde niet meer naar buiten. Mijn baby vond ik echt lief

maar ik voelde me zo in de put. Vreselijk. Ik kon antidepressiva krijgen maar daar heb ik in het verleden al genoeg ellende mee gehad. Ik reageer er niet goed op. Ik heb zo gezocht naar hulp maar alles is zo romantisch en lijkt zo leuk na een geboorte. Nou,voor

mij niet! Na een maand of 8 en veel praten en uitproberen gingen de klachten iets minder worden. Na 1,5 jaar ging het weer wat beter maar ik was nog niet mijzelf. Na een jaar of 3 was ik nog wat angstig en ging er naar leven. Winkels niet in durven en hulp

vragen bij somberheid of angstaanval. Toch wilde ik graag nog een baby want ik genoot wel van mijn kind. Mijn man wilde het pertinent niet want de ppd had ons huwelijk bijna gekost. Al mijn vriendinnen kregen een tweede of derde. Ik vond dat moeilijk. Na veel

googlen vond ik het adres van geen roze wolk. Ik herkende alles. Mijn man wilde mee voor een gesprek maar wilde geen kinderen meer. Tosca wist uit te leggen waarom ik dit had gekregen en die uitleg was al zo fijn! En stelde een test voor om mijn hormonen en

serotonine te testen. Dat bleek totaal ontregeld en ik kreeg middelen. Ik voel me nu voor het eerst beter in jaren. En stiekem denk ik nu aan preventie! Mijn man durft het daarmee hopelijk ook aan :-)

Helga

Therapeut maar zeker ook ex-lotgenote. Empatisch maar ook doortastend. Kennis van zaken. Ben al bij veel therapeuten geweest. Maar na doorname dossier en gesprek kwamen er gelijk redenen waarom ik nog in een ppd zit na een jaar. Logisch als je er later

over denkt maar je ziet het zelf niet. Ik vond het fijn iemand te spreken die al 25 ermee bezig is en het zelf ervaren heeft. Bijzonder gesprek gehad en ik heb nu het idee dat ik hier af kan komen.

Kathy

Hoi Tosca,

Ik wil even zeggen dat ik blij ben na vele omzwervingen bij geen roze wolk te zijn gekomen. Na de geboorte van mijn kind 2 jaar geleden en heel veel stress in familiegebeuren heb ik al zo veel hulp gezien. Ik kwam er maar niet uit. Tot ik bij jou kwam en jij

begon over bijnieruitputting en burn-out. Ik wist niet dat mijn hormonen daar zo van overhoop konden liggen! Uiteindelijk kwam het er op neer dat ik via mijn darmflora en stofjes die mijn serotonine konden opbeuren weer hoop kreeg. Het duurde even maar met

de middelen en goede adviezen voel ik me nu al een stuk beter!

marla

Ik ben in Mei bevallen van onze tweede dochter. Tijdens de zwangerschap voelde ik mij erg goed. Wel moe. Na mijn eerste dochter voelde ik mij niet zo happy. Ik kan het niet precies uitleggen maar gewoon down en angstiger. Later ging dat over in PMS. Na

ongeveer 1,5 jaar voelde ik me weer een beetje mij zelf. Ik durfde niet snel weer zwanger te worden maar ik bleek onverwachts na 2 jaar weer zwanger. Ik was tijdens deze zwangerschap niet zo fit en gelukkig als bij de eerste keer. Het voelde alsof ik nooit

helemaal opgeknapt was van de eerste keer. Ik ben ook na een paar maanden gestopt met werken en kwam in de ziektewet. Ik was blij toen onze tweede dochter werd geboren. Ik dacht dat ik dan sneller op de been zou zijn. Maar het bleef sukkelen en ik kreeg op

een gegeven moment een paniekaanval. Ik was ook zo moe dat ik gewoon geen fut had voor 2 kinderen. Ik wilde slapen en rust. Ik voelde me ook weer down. Het bleef eigenlijk sukkelen want antidepressiva zag ik niet zitten en praten hielp niet echt. Mijn vriendin

was in die tijd voor PMS naar praktijk geen roze wolk gegaan en zei dat ik dit kon proberen. Ik geloofde het gewoon niet meer. Maar toen ik daar was was het zo fijn dat de therapeut ook zelf het had meegemaakt. Ik voelde me zo begrepen. Na een maand of 2 voelde

ik me beter dan voor de zwangerschap van onze eerste dochter! Heel erg bedankt! Nu gaat het nog steeds elke maand beter!



Brigitte

Wat was ik bang zwanger na een giga pnd. Toen ik las over preventie dacht ik jaja. Maar ik ben toch begonnen en het is super gegaan. Heb de kraamweek uit mijn dromen gehad en daarna jou soms bij onzekerheidjes gebeld. En dan zette je me weer op het goede

spoor en ging ik weer als een trein. Mijn dochter is van ons maar ook door jou hier een gelukkig meisje met gelukkige ouders! dank je wel!

Eline

Ik was twijfelachtig toen ik met de preventie begon. Dat respecteerde jij ook. En nu ik volledig hersteld zonder ppd met mijn dochter speel besef ik pas hoe simpel en logisch je preventieplan is! En daarom zo mooi bedacht! liefs kristien

anoniem

ik slik nu ongeveer een maand de middelen en ik merk een groot verschil. Ik ben vorige week ongesteld geworden. Wat een wereld van verschil! Veel minder buikpijn, niet eerste dagen ziek, veel rustiger. Verder slaap ik beter, zijn mijn darmen rustiger. Samengevat:

dit had ik veel eerder moeten doen ;-)

anoniem

Na de geboorte van mijn dochter was er een zware tijd. Ik moest 30 uur per week werken we hadden een huilbaby, mijn man werkte veel. Gebroken nachten en s ochtends weer fris naar je werk. Nou, mij lukte het niet. Na een jaar, maar eigenlijk al na een paar

maanden maar je loopt maar door, ben ik ingestort. Ik kon nergens meer tegen. Geen gezeur aan mijn hoofd, geen afwas of was. Alles was te veel. De huisarts constateerde overspannen. Ik ben bij psycholoog geweest maar ik kon er niet veel mee. Ik kon praten

wat ik wilde maar mijn lichaam was fysiek op. Ik dacht dat ik me aanstelde en ging zelfs hardlopen. Nou ja tot het eind van de straat en dan kon ik jankend weer naar huis. Mijn familie sprong bij om voor de kleine te zorgen en ik zat als een hoopje op de bank.

Ik ben maanden thuis geweest maar het bleef gewoon hangen. Ik kreeg de tip van een vriendin om hier heen te gaan. En toen na het gesprek besefte ik pas dat het niet alleen in mijn hoofd zat....maar dat ik lichamelijk op was. Zwangerschap, zware bevalling,

borstvoeding, werken. Niet slapen. Tosca constateerde een burn-out. Ik heb een test gedaan naar bijnieruitputting en inderdaad kwam daar uit dat ik problemen had met mijn bijnieren en cortisol. Toen kon er eindelijk een gerichte behandeling plaatsvinden......Tosca

waarschuwde mij al dat dit niet in een paar weken weg zou zijn maar ik was al blij dat we bezig waren met therapie. Het is nu een maand of 2 verder en ik voel me al een stuk beter!

felicia

Dank je wel Tosca! Dankzij jouw preventieplan heb ik in vol vertrouwen een prachtige dochter op de wereld gezet!! Sinne is haar naam (betekent zon in het Fries) en ze doet haar naam eer aan want ook na haar geboorte is het zonnetje blijven schijnen!

Mariska

Jammer dat er in mijn tijd nog niet zo'n fijne website was. Het geeft mij de bevestiging van wat ik mij al 20 jaar afvraag, maar nooit geconstateerd is. Ik herken de symptomen besef nog steeds hoe hard ik in mijn eentje heb geknokt om mijn leven weer op de rit te krijgen. Het is goed gekomen, en ik heb een prachtige zoon! Maar een steuntje in de rug als deze website had een hoop steun kunnen zijn. Complimenten!

Naomi

Daar zijn ze weer de eeuwige tranen. Mijn dochter is ondertussen al weer 1 jaar oud maar nog steeds voel ik die onmacht van die eerste weken zelfs maanden. En nog steeds moet ik vreselijk huilen als ik eraan terug denk. Alles ging goed een zwangerschap zonder grote problemen, een probleemloze bevalling en kraamperiode. Ergens in de tweede week begonnen de kraamtranen en hielden niet meer op. Wat een opluchting toen ik hoorde dat een vriendin van mij het ook had gehad. Maar verder sta je toch alleen met je verdriet. Geniet ervan riep iedereen maar ik kon niet genieten van mijn dochter en het moeder zijn. Inmiddels is er veel veranderd. Ben hoteldebotel verliefd op mijn dochter Ik ben er trots op haar moeder te zijn maar heb nog wel moeite met het moederschap. Soms voel ik me gevangen ben nog steeds mijn oude ik kwijt. En denken aan het eerste half jaar gaat niet zonder tranen Toen kwam ik op deze site, wat mooi! En fijn om te lezen dat ik niet de enige ben, dat wist ik al maar dat er een hele website over is is een opluchting. De tranen lopen over mijn wangen. Ik ben er nog niet maar dat komt wel.

Anoniem

Hartelijk bedankt dat deze site bestaat, ik voel me zoveel meer begrepen en kan hier ook mijn hart ophalen dat ik niet gek ben of anders ben dan andere. Jullie site is informatief en behulpzaam voor vrouwen die het gevoel hebben niet begrepen te worden. Ga zo door toppie